
กูตะโกนแต่ไม่มีใครได้ยิน
ใจมันพังแต่ต้องยิ้มให้ชิน
ใครแม่งจะรู้… ว่ากูแทบไม่เหลือคนที่ยืนอยู่หลังฝน
คนที่ไม่มีแม้เงาสะท้อน
ถูกลืมไปเหมือนกูไม่มีตัวตน
แล้วกูต้องทำยังไง… ถึงจะพอ?กูอยู่ตรงไหน!!
ในใจของพวกมึง!!กูแค่ขอให้ใครซักคน…
มองเห็นกูบ้างกูยังไม่ตาย!!
แต่ทำไมไม่มีใครสน!!มือที่ยื่นออกไป… ได้แค่ลม
คำพูดของกู… แม่งกลายเป็นถม
ใคร ๆ ก็มีแสงสว่างส่อง
แต่มืดในใจกู… แม่งล้นเสียงกูแหกจนเลือดคอ
ยังไม่มีใครหันมามอง
หรือกูแค่คนไร้ค่า
ในเรื่องราวของพวกมึง?