
Ένα τραγούδι το οποίο την εποχή κυκλοφορίας του όφειλε να κρύψει το σαφές του νοήματός του, μέσα από μια καλλιτεχνικά «δημιουργική ασάφεια». Κι όλο αυτό χάριν της τότε λογοκρισίας, της ντυμένης στα χακί των συνταγματαρχών. Μιλάμε για 1972 άλλωστε.
Το κομμάτι αυτό θα μπορούσαμε να του δώσουμε διάφορες ερμηνείες. Όμως τόσο οι πολιτικές κατευθύνσεις στιχουργού και συνθέτη, όσο και το περιβάλλον και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες κυκλοφόρησε, δεν μας αφήνουν περιθώρια για μία ας πούμε πέραν της κοινωνικοπολιτικής ερμηνείας. Βάσει αυτής της οπτικής, η «εικόνα η καλή» (εκείνη που οι δημιουργοί «σεβάστηκαν»), φανταζόμαστε να είναι όχι απλά μία πατρίδα σε χρώματα «φανφάρας» μετά παρελάσεων και πορείες αρμάτων, αλλά εικόνα ενός τόπου που γίνεται πατρίδα αισθήσεων «χρωμάτων κι αρωμάτων» τη στιγμή που ζωγράφος αυτού του καμβά γίνεται ένας λαός αφέντης και παλέτα και πινέλο του γίνονται οι αγώνες του, ο κόπος του, τα δάκρυά του, το αίμα του και οι θυσίες του. Τα «καμώματα» που οφείλει ο τόπος αυτός να «αφήσει», για να μείνει στο χρονικό διηνεκές η εικόνα του σταθερά σεβαστική, είναι όλοι εκείνοι οι λεκέδες της ιστορίας που τα χρώματα τα κάνουν βαριές σκιές και τα αρώματα τα κάνουν μυρωδιά θανάτου και μούχλας που πνίγουν τον λαό και το ριζικό του.
Με βάση αυτά τα παραπάνω, σκεφτήκαμε να φτιάξουμε αυτό το κολλάζ –ταιριαστό των σκέψεων μας και με σεβασμό απέναντι σε αυτό που έχουμε κατά νου για τους δύο δημιουργούς, υπηρέτες κι οι δυο της υπόθεσης «λαός» κι απελευθέρωσή αυτού.
Την εικόνα σου (Χρώματα κι αρώματα)
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: Μιχάλης Κατσαρός
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης
Δίσκος: Τα τραγούδια του νέου πατέρα (1972)
#Χρώματα_κι_αρώματα #Την_εικόνα_σου #Νίκος_Ξυλούρης #Γιάννης_Μαρκόπουλος #Μιχάλης_Κατσαρός
Για απ' ευθείας εγγραφή στο κανάλι πατήστε στο link